Skutkiem czynu kryminalnego jest prawie zawsze śmierć ofiary. Gdy ktoś udziela jej pomocy, to jest to z reguły policjant. Ukazywany w telewizyjnym filmie kryminalnym prowadzący dochodzenie prywat­ny detektyw czy komisarz policji działa sam bądź w zespole i osiąga sukces. Fakt, że funkcjonariusz policji stanowi element skomplikowa­nego aparatu i że podporządkowany jest całemu systemowi wymiaru sprawiedliwości, rzadko bywa wyjaśniany. Pracuje prawie wyłącznie ze swoimi przełożonymi i najbliższymi współpracownikami. Telewizyj­ny film kryminalny nigdy nie krytykuje policji. Akty bezprawia, których dopuszcza się prowadzący dochodzenie wobec przestępcy, przedstawiane są jako w pełni dozwolone czy nawet konieczne. Policja może popełniać błędy. To przecież rzecz ludzka. Ale owe pomyłki nigdy nie mają negatywnych następstw.Zazwyczaj śledztwo kończy się sukcesem. Autorzy filmów krymi­nalnych nie uwzględniają wyników badań nad „ciemną liczbą” czy statystyk przedstawiających niską efektywność policji w wykrywaniu przestępstw. Choć obraz policjanta czy detektywa jest zasadniczo pozytywny, to jego sylwetka odmalowana jest ubogo.

W przeciwieństwie do kryminalnej rzeczywistości w programach amerykańskiej telewizji bardzo rzadko przestępcami są młodzi, kolo­rowi mężczyźni z niższych warstw społeczeństwa. W 1972 r. 35% spośród wszystkich zatrzymanych w USA miało mniej niż 20 lat. W filmach telewizyjnych żaden kryminalista nie jest tak młody. Większość przestępców występujących na ekranie wywodzi się z warstw średnich. Są to ludzie niezadowoleni z tego, co osiągnęli, i    pragną mieć więcej.Z telewizyjnych filmów kryminalnych wynikałoby, że niebez­pieczeństwo grozi społeczeństwu nie ze strony ludzi, którzy całkowicie kwestionują system społeczny, w którym żyją, lecz ze strony osobni­ków chciwych, niezadowolonych z tego, co mają. Tylko 7% ofiar i    sprawców przestępstw ukazanych w telewizji to członkowie tej samej rodziny. W rzeczywistości natomiast od 25% do 30% wszystkich przestępstw z użyciem siły dokonuje się w obrębie rodziny. Taki obraz przestępczości kształtowany przez amerykańskie tele­wizyjne filmy kryminalne wyłonił się również z badań Williama R. Calttona [174, s. 427].

Jeszcze inny wypadek zdarzył się w Waszyngtonie. Policja zamie­rzała dostarczyć kontener z żywnością do budynku, w którym porywacze więzili zakładników. Środki masowego przekazu błędnie przyjęły, że jest to wybieg ze strony policji, która pragnie zaatakować budynek. Gdyby policji nie udało się przekonać porywaczy o uczciwo- 1 ści jej zamiarów, życie zakładników i policjantów zostałoby wystawio- i ne na niebezpieczeństwo.Uwolnienie zakładników na lotnisku w stolicy Somalii Mogadiszu i z uprowadzonego samolotu „Landshut” linii lotniczych „Lufthansa” omal nie zostało udaremnione. Francuska agencja prasowa „Agence France Press” 17 października 1977 r. o godzinie 19.18 donosiła z Tel Avivu: „Sytuacja w Mogadiszu jest bardzo napięta. Wyczuwa się tu, że w ciągu nocy może dojść do zmiany sytuacji. Pogląd ten podzielano również w komentarzu izraelskiej telewizji. Potwierdzono w nim ! ponadto, że na lotnisku w stolicy Somalii znajduje się zachodnio- niemiecki oddział antyterrorystyczny, który miał tam przybyć około 16.30 w poniedziałek” [380, s. 113].

Matka kwituje to zawsze stwierdzeniem: „Zobaczymy, czy pani Rom- berg dzisiaj też będzie się tak denerwować!” Kiedy próbuję skierować uwagę matki na jej zachowanie, pytając ojej „nieposkromione” uczucia z dzieciństwa, na twarzy chłopca pojawia się radosny uśmiech. Mówi do mnie: „Chcę, żebyś tak dalej grała i mówiła!” Jarek wyraźnie oddycha z ulgą, gdy zauważa, że zajmuję się „wewnętrznym paraliżem” matki. Ponadto daje mi do zrozumienia, że podoba mu się moja żywotność. W przeciwieństwie do niego, małego pięcioletniego chłopca, byłam w stanie zrozumieć negatywne i lekceważące zachowanie jego matki. Chociaż i ja sama musiałam to przełknąć, poczułam, jak trudno było pokazywać w tej rodzinie spontaniczność uczuć – było to na wzór walki „o śmierć i życie”. Matka Jarka nieświadomie wyrażała to, co sama przeżyła jako dziecko. Jej matka wcześnie zmarła. A wtedy zabroniono jej uzewnętrzniania jakichkolwiek uczuć związanych z utratą matki. Nie wolno było jej pokazywać smutku, złości czy wściekłości, ponieważ za karę była zamykana na wiele godzin w ciemnej piwnicy. W trakcie terapii matka Jarka mogła częściowo ożywić utracone w dzieciństwie uczucia i w ten sposób wyciągnąć odpowiednie wnioski ze swojego zachowania w stosunku do własnego dziecka i do mnie.

Wiele matek obawia się, że ich dziecko nie rozwija się normalnie, gdyż w wieku dwunastu miesięcy jeszcze nie chce chodzić. Inne szukają porady, ponieważ ich pięcioletnie dziecko nie interesuje się jeszcze liczeniem, co rodzi obawy, że nie będzie mogło pójść w odpowiednim czasie do szkoły.
Pewnego razu zadzwoniła do mnie młoda matka, by zgłosić swoje dziecko do testu na inteligencję. Kiedy zapytałam o jego wiek, usłyszałam ze zdumieniem, że chłopiec ma dopiero pięć lat, ale jego matka już teraz martwi się, czy jest on wystarczająco inteligentny, by zdać w przyszłości maturę. Matki zastanawiają się, czy i kiedy będą mogły wrócić do swojego ukochanego zawodu, nie wyrządzając jednocześnie krzywdy dziecku. Muszą one pracować zawodowo, by zarabiać na utrzymanie, i cierpią z powodu poczucia winy, ponieważ przeczytały lub usłyszały, że ich małe dziecko dozna urazu na duszy, gdy zostanie „wysłane” do żłobka lub innej instytucji opiekuńczej. Wielu ojców jest zdania, że nie sprawdza się w rodzinie, ponieważ nie chce on lub nie może zaniedbywać swojej kariery zawodowej. Ale poradnik nie pyta o indywidualne warunki życia w rodzinie.

Gwiazdka… Walentynki… Dzień kobiet… czy po prostu chęć okazania swoich uczuć. Prezent jest na te wszystkie specjalne okazje znakomitym pomysłem. Ale co zrobić, by nasz prezent był jeden na milion, a nie jednym z miliona? Wykonać go samemu! Taki prezent, będzie oryginalny i ‘’od serca’’. Jednym z pomysłów jest anty rama, a w niej kolaż z wykorzystaniem techniki decoupage. Oto podstawowe kroki do wykonania tego upominku. Po pierwsze odwiedźmy sklep plastyczny i zakupmy anty ramę. Najlepiej aby była sporego rozmiaru. Następnie wybierzmy zdjęcia na których jesteśmy razem z obdarowywaną osobą. Styl decoupage, polega na ‘’wyrywaniu’’ krawędzi różnych kolorowych artykułów papierniczych, w tym przypadku będą to fotografie. Taką ‘’wydzierankę’’ naklejamy na kolorowy brystol, tworząc fotograficzny kolaż. Całość pokrywamy bezbarwnym lakierem i zamykamy w anty ramie, co sprawi, że nasz prezent będzie zdobić ścianę solenizanta przez długie lata. Tak wykonany prezent, na pewno sprawi uśmiech na twarzy obdarowanej osoby.

Jak możemy zdefiniować sztukę? Znalezienie takiej definicji sztuki czy pokrewnego pojęcia artyzmu, która zadowoliłaby wszystkich, jest chyba niemożliwe. Według Słownika języka polskiego, sztuka to między innymi umiejętność tworzenia rzeczy pięknych, talent, kunszt. Wynika stąd, że artyście potrzebny jest zarówno talent, którego ważnym elementem jest wyobraźnia twórcza, jak i kunszt. Gdy oba wymienione czynniki znajdują odbicie w procesie tworzenia, powstaje dzieło, które dla odbiorcy jest źródłem przyjemnych doznań estetycznych. Ale czy dzieła wyobraźni i kunsztu ograniczają się tylko do wytworów ręki ludzkiej? Czy nie obfituje w nie również przyroda? Wyniosłe kalifornijskie sekwoje, rozległe rafy koralowe Pacyfiku, potężne wodospady w wilgotnych lasach tropikalnych oraz nieprzeliczone stada pasące się na afrykańskiej sawannie są pod wieloma względami cenniejsze dla ludzkości niż Mona Lisa. Przyroda obfituje w dzieła dowodzące kunsztu oraz inwencji twórczej, stanowiąc zarazem niewyczerpane źródło natchnienia dla artystów.

Kilka słów o samochodzie Początki sięgają 1770 roku, kiedy eksperymentowano z parą wodną,jako środkiem napędowym. Właśnie wtedy skonstruowano pierwszy pojazd mechaniczny we Francji. Później zaczęto eksperymentować z benzyną jako paliwem i skupiono się przede wszystkim na produkcji silnika. Twórcą pierwszego takiego urządzenia okazał się Niemiec Gottlieb Daimler. Wraz ze swoim pracownikiem stworzyli model podstawowy samochodu, który jest aktualny do dzisiaj. Wraz z Wilhelmem Maybachem od 1886 roku rozpoczęli produkcję swojego wyrobu. Równocześnie w USA trwały działania mające na celu wynalezienie amerykańskiego samochodu. Ich twórcą okazał się Henry Ford, a jego Model T od 1907 roku był produkowany seryjnie i stał się jednym z najpopularniejszych samochodów. Jednocześnie z rozwojem motoryzacji pojawiły się wyścigi samochodowe. Już w 1929 roku we Włoszech stworzono pierwszy samochód wyścigowy. Jednak dopiero w 1947 roku powstała firma Ferrari, której renoma jest uznawana do dnia dzisiejszego. Błyskawiczny rozwój motoryzacji pokazał zapotrzebowanie na tego typu produkty. W 1955 wynaleziono Mercedesa z automatycznym wtryskiem paliwa. Najpopularniejszy obecnie samochód, sprowadzany z zagranicy – Volkswagen Golf, został stworzony w 1974 roku. Obecnie prowadzone są badania i produkcje w celu ograniczenia zużycia paliwa i poszukiwania alternatywnych rozwiązań technologicznych pionierami są Japończycy, którzy jako pierwsi zaczęli produkować samochody hybrydowe.

Szkoły w Polsce jak i szkoły na całym świecie różnią się od siebie przede wszystkim tym, że dzielą się one na szkoły prywatne i szkoły publiczne. Czy nauka przebiega w szkole prywatnej czy publicznej, nie ważne – ważne jest jak traktowani powinni być uczniowie a jak traktowani są. Otóż całą różnica niestety bardzo często wiąże się z tym, czy w szkole są odpowiednie pieniądze czy też nie. Po prostu – jeśli szkoły są publiczne, to nie płacimy za nie więc może się zdarzać, że nauczyciele nie będą mili, natomiast jak chodzi o szkoły prywatne to już ludzie oczekują tego, aby traktowano ich inaczej, bo przecież płacą. Nie o to jednak chodzi i nie o to powinno chodzić. Jeśli szkołą jest prywatna to oczywiście powinna ona dbać o swoich uczniów, ale powinna to robić również szkołą publiczna. Jednak szkoły prywatne mają to do siebie, że po prostu najczęściej są one już bardziej ukierunkowane albo mają kilka różnych specjalności jakie uczeń może sobie wybrać i żeby jego nauka związana byłą przede wszystkim z jego zainteresowaniami a nie z traceniem czasu na informacje, które prawdopodobnie i tak nigdy mu się nie przydadzą, bowiem są one zbyt szczegółowe a on kompletnie sobie z nimi nie radzi. Każdy powinien znać podstawowe rzeczy ale dalej powinien już zagłębiać się w oś, co rzeczywiście go interesuje i tak powinna przebiegać jego nauka. To właśnie umożliwiają często szkoły prywatne.

W każdym miejscu razem z Tobą Obecnie radio jest nazywane ważniejszym wynalazkiem od telewizora. Radio bowiem towarzyszy nam wszędzie – w szkole, pracy czy na ulicy. Początki radia sięgają 1895 roku, kiedy Włoch Guglielmo Marconi stworzył urządzenie wykorzystujące technikę fal. Możliwe stało się przesyłanie sygnału z jednego odbiornika do drugiego położonego daleko. Jednak pojawił się problem natury patentowej – kilku innych naukowców chciało uzyskać tytuł wynalazcy radia. Jednym z nich był Nikola Tesla. Pogrążony w długach i zapomniany, dopiero po śmierci odzyskał należny mu tytuł. Radio od samego początku pokazało swoją siłę przekonywania. W wielu rodzinach wokół radia gromadziły się całe rodziny. Początkowo przekazywano programy muzyczne, sportowe. Wiele gwiazd muzyki lat ’60 i ’70 zrobiło karierę dzięki radiowym audycjom. W czasie wojny, konfliktów społecznych radio było pierwszym medium, które przekazywało najnowsze wiadomości. W krajach komunistycznych radio miało udział w propagandzie komunistycznej. Jednocześnie w Polsce socjalistycznej Radio Wolna Europa miała wpływ na młode pokolenia. Przedstawiało muzykę zakazaną przez ustrój. Obecnie radio ma bogata ofertę programową. Obok programów publicystycznych przedstawia muzykę, najnowsze wydarzenia na świecie lub w kraju. Opinie polityków, ekspertów, programy dyskusyjne zapewniają rozrywkę dla każdego w każdym wieku. Największą renomą cieszy się radio brytyjskie – BBC London.

Nie angażuje się w sytuacje wiktymogenne, w których łatwo może stać się obiektem czynu przestępczego. Zachowuje się biernie i nie prowokuje sprawcy. Postępuje w sposób neutralny, jest niewinna, bezradna i zdana na łaskę przestępcy. Twórcy telewizyjnych filmów kryminalnych zdają się niewiele wiedzieć o tym, iż to często zwykły przypadek decyduje, kto staje się ofiarą, a kto sprawcą zabójstwa. W przeciwieństwie do sprawcy ofiara pracuje zawodowo i jest społecznie pożyteczna. Umożliwia to identyfikację widza z ofiarą. Także sposób przedstawienia ofiary jest pełniejszy niż w odniesieniu do sprawcy. Ukazuje się np. jej pracę zawodową i życie prywatne. W odróżnieniu od sprawcy ma ona związki z osobami trzecimi. Natomiast prezentowana osobowość ofiary jest równie uboga, bez­barwna i stereotypowa. Pomija się także jej społeczne otoczenie.