Jak możemy zdefiniować sztukę? Znalezienie takiej definicji sztuki czy pokrewnego pojęcia artyzmu, która zadowoliłaby wszystkich, jest chyba niemożliwe. Według Słownika języka polskiego, sztuka to między innymi umiejętność tworzenia rzeczy pięknych, talent, kunszt. Wynika stąd, że artyście potrzebny jest zarówno talent, którego ważnym elementem jest wyobraźnia twórcza, jak i kunszt. Gdy oba wymienione czynniki znajdują odbicie w procesie tworzenia, powstaje dzieło, które dla odbiorcy jest źródłem przyjemnych doznań estetycznych. Ale czy dzieła wyobraźni i kunsztu ograniczają się tylko do wytworów ręki ludzkiej? Czy nie obfituje w nie również przyroda? Wyniosłe kalifornijskie sekwoje, rozległe rafy koralowe Pacyfiku, potężne wodospady w wilgotnych lasach tropikalnych oraz nieprzeliczone stada pasące się na afrykańskiej sawannie są pod wieloma względami cenniejsze dla ludzkości niż Mona Lisa. Przyroda obfituje w dzieła dowodzące kunsztu oraz inwencji twórczej, stanowiąc zarazem niewyczerpane źródło natchnienia dla artystów.

Kilka słów o historii Jest to przedmiot najbardziej kontrowersyjny na przestrzeni wieków. Zgodnie z założeniem, że „historię dyktują zwycięscy”, podobnie było w Polsce socjalistycznej. Wiele wydarzeń, niekorzystnych z punktu widzenia władzy, zostało zatuszowane i nie obowiązywało w podręcznikach szkolnych. Nie wspominano na przykład o ataku ZSRR na Polsce w 1939 roku czy o Katyniu. Dopiero po uniezależnieniu się od Związku Radzieckiego pojawiły się pierwsze informacje o tych wydarzeniach. Do dzisiaj budzą ogromne kontrowersje. Historia była bardzo istotna w czasach pozytywizmu. Kładziono nacisk przede wszystkim na wydarzenia zwycięskie, jak wygrane bitwy, wojny czy traktaty pokojowe. Cieszyły się popularnością wydarzenia ze Średniowiecza, jak wojny z krzyżakami. Pokazywano narodowi, że mieliśmy zwycięstwa w historii, że można wygrać, pokazywano także porażki, oraz wyciągano z nich wnioski czego w przyszłości należy się wystrzegać. Zakamuflowane było również podnoszenie na duchu narodu polskiego. Książki z okresu wojny i powojenne pokazywały tragedie narodów.

Kilka słów o samochodzie Początki sięgają 1770 roku, kiedy eksperymentowano z parą wodną,jako środkiem napędowym. Właśnie wtedy skonstruowano pierwszy pojazd mechaniczny we Francji. Później zaczęto eksperymentować z benzyną jako paliwem i skupiono się przede wszystkim na produkcji silnika. Twórcą pierwszego takiego urządzenia okazał się Niemiec Gottlieb Daimler. Wraz ze swoim pracownikiem stworzyli model podstawowy samochodu, który jest aktualny do dzisiaj. Wraz z Wilhelmem Maybachem od 1886 roku rozpoczęli produkcję swojego wyrobu. Równocześnie w USA trwały działania mające na celu wynalezienie amerykańskiego samochodu. Ich twórcą okazał się Henry Ford, a jego Model T od 1907 roku był produkowany seryjnie i stał się jednym z najpopularniejszych samochodów. Jednocześnie z rozwojem motoryzacji pojawiły się wyścigi samochodowe. Już w 1929 roku we Włoszech stworzono pierwszy samochód wyścigowy. Jednak dopiero w 1947 roku powstała firma Ferrari, której renoma jest uznawana do dnia dzisiejszego. Błyskawiczny rozwój motoryzacji pokazał zapotrzebowanie na tego typu produkty. W 1955 wynaleziono Mercedesa z automatycznym wtryskiem paliwa. Najpopularniejszy obecnie samochód, sprowadzany z zagranicy – Volkswagen Golf, został stworzony w 1974 roku. Obecnie prowadzone są badania i produkcje w celu ograniczenia zużycia paliwa i poszukiwania alternatywnych rozwiązań technologicznych pionierami są Japończycy, którzy jako pierwsi zaczęli produkować samochody hybrydowe.

Bezpieczeństwo naszych dzieci w szkołach to, niestety, kwestia dyskusyjna. Wciąż czytamy w prasie niepokojące doniesienia o coraz brutalniejszych poczynaniach młodocianych przestępców. Ich zachowanie trudno bowiem nazwać szkolnymi wybrykami. W szkołach dochodzi bowiem do kradzieży, bójek – często bardzo brutalnych – czy nawet prześladowań. Wyłudzenia i szykanowanie również są na porządku dziennym. Najtrudniejszą pod względem wychowawczym, grupą wiekową są uczniowie gimnazjum. Uważają, że zmiana szkoły – z podstawowej na gimnazjum – nobilituje ich do pewnych zachowań. Wielka szkoda tylko, że są to zachowania godne nagany. Zwykle grupie młodzieży, która przewodzi w szkole nie można się nie podporządkować. Kto tego nie zrozumie, szybko – pod wpływem przykrych wydarzeń – zmuszony jest zmienić szkołę, do której uczęszcza. Jeżeli zależy nam na bezpieczeństwie naszych dzieci w szkołach, sami musimy z większą mocą uświadamiać im normy poprawnego zachowania. Najlepiej czynić to na własnym przykładzie.

Szkoła to miejsce, które wielu uczniom, wielu ludziom dorosłym już nawet nie kojarzy się dobrze. Każdy chociaż raz w życiu uczęszczając do szkoły spotkał się z pewnymi nieprzyjemnościami, które niejednokrotnie wcale nie wynikały z jego winy tylko zwyczajnie z powodu nauczycieli, nierzadko nieprzychylnych i oczekujących cudów od kogoś, kto wiadomo, że stworzony jest po prostu do czegoś innego. Szkoły jednak różnią się od siebie na szczęście, a dzięki temu każdy może sobie szkołę wybrać i tak naprawdę jeśli ma odrobinę szczęścia to trafi gdzieś, gdzie jego talenty będą rozwijane a nie poskramiane przez dziwne przedmioty i dziwnych ludzi chcących stworzyć całą szkołę podobnych ludzi, którzy mają dobre oceny ale zero własnej osobowości i twórczości. Ta niestety bywa, ale to już inny temat, bowiem zająć powinno się czymś nieco innym. Otóż szkoły publiczne są właśnie najlepsze w tym, aby po prostu nie dbać o rozwój osobowościowy i twórczy ucznia tylko po prostu dbają one o to, aby nauka szła dobrze i żeby dobre był oceny. Może z tego powodu iż powodu ludzi z tym się nie zgadzających powstawać zaczęły szkoły prywatne, w których dzieci mogą uczyć się głównie tego czego naprawdę chcą, bowiem nikt nie zmusza ich do robienia tego czego nie lubią, tylko skupia się na tym, jaki kierunek dany uczeń wybrał i do czego ma predyspozycje.

Szkoły w Polsce jak i szkoły na całym świecie różnią się od siebie przede wszystkim tym, że dzielą się one na szkoły prywatne i szkoły publiczne. Czy nauka przebiega w szkole prywatnej czy publicznej, nie ważne – ważne jest jak traktowani powinni być uczniowie a jak traktowani są. Otóż całą różnica niestety bardzo często wiąże się z tym, czy w szkole są odpowiednie pieniądze czy też nie. Po prostu – jeśli szkoły są publiczne, to nie płacimy za nie więc może się zdarzać, że nauczyciele nie będą mili, natomiast jak chodzi o szkoły prywatne to już ludzie oczekują tego, aby traktowano ich inaczej, bo przecież płacą. Nie o to jednak chodzi i nie o to powinno chodzić. Jeśli szkołą jest prywatna to oczywiście powinna ona dbać o swoich uczniów, ale powinna to robić również szkołą publiczna. Jednak szkoły prywatne mają to do siebie, że po prostu najczęściej są one już bardziej ukierunkowane albo mają kilka różnych specjalności jakie uczeń może sobie wybrać i żeby jego nauka związana byłą przede wszystkim z jego zainteresowaniami a nie z traceniem czasu na informacje, które prawdopodobnie i tak nigdy mu się nie przydadzą, bowiem są one zbyt szczegółowe a on kompletnie sobie z nimi nie radzi. Każdy powinien znać podstawowe rzeczy ale dalej powinien już zagłębiać się w oś, co rzeczywiście go interesuje i tak powinna przebiegać jego nauka. To właśnie umożliwiają często szkoły prywatne.

Drugi dom W starożytnym Rzymie instytucja szkół publicznych istniała, ale bogatsze rodziny wynajmowały niewolników, najczęściej z Grecji, do nauczania dzieci w domu. Od woli ojca zależało, czy dziewczynki tez mogą pobierać nauki. Najczęściej głowa rodziny się zgadzała. Uczono prawa, podstaw matematyki, filozofii i łaciny. W Średniowieczu instytucję szkoły przejęli mnisi i przeznaczyli ją wyłącznie dla chłopców. Uczono przede wszystkim religii, łaciny, matematyki czy medycyny. Zakazano czytania dzieł filozofów greckich, rzymskich uznając je za dzieła heretyckie. Bardzo rozwinęły, w porównaniu ze starożytnością, nauki ścisłe, szczególnie we Włoszech. Nasz Kopernik uczył się astronomii i matematyki właśnie we Włoszech. Renesans i kolejne epoki w dalszym ciągu przynosiły rozwój nauki. Pierwsze Uniwersytety zaczęły powstawać w Średniowieczu (Kraków, Padwa), ich bujny rozwój obserwuje się w Renesansie. W wieku XIX i XX gwałtowny rozwój nauki, uniwersytetów i instytucji szkoły. Pierwotnie XIX wieku szkoły były przeznaczone dla wszystkich – jednak w miastach często oddzielne dla dziewczynek i chłopców. Zniesiono to dopiero w latach siedemdziesiątych. Trochę wcześniej zniesiono segregację rasową w założeniu. Obecnie szkoła pełni ogromną rolę wychowawczą. Kształci pokolenia, przekazuje kulturę, tradycję i krzewi patriotyzm.

Język niemiecki wywodzi się z grupy zachodniej języków germańskich. Język ten to połączenie grupy języków zachodniogermańskich. Ogólnie określane są one jedną nazwą, czyli języki niemieckie. Pochodzenie najbardziej znanego nam języka niemieckiego wywodzi się z Biblii opracowanej przez Marcina Lutra. Opracował on to dzieło na podstawie analizy języków pochodzących z Górnej Saksonii oraz Turyngii. Języki niemieckie to bardzo szerokie połączenie wielu języków, a można do nich zaliczyć przede wszystkim: alemański pochodzący z Szwajcarii, Alzacji oraz Szwabii; bawarski pochodzący z Bawarii oraz Austrii; górnofrankijski pochodzący z Frankonii, Hesji, Palatynatu oraz Luksemburgu; środkowogórnoniemiecki pochodzący z Górnej Saksonii, Anhaltu, Śląska czy Turyngii; dolnoniemiecki wywodzący się z Maklemburgii, Dolnej Saksonii, Pomorza czy Prusów dolnych. Język niemiecki jest tolerowany na całym świcie, co wynika również z ogromnego potencjału gospodarczego tego kraju.

W każdym miejscu razem z Tobą Obecnie radio jest nazywane ważniejszym wynalazkiem od telewizora. Radio bowiem towarzyszy nam wszędzie – w szkole, pracy czy na ulicy. Początki radia sięgają 1895 roku, kiedy Włoch Guglielmo Marconi stworzył urządzenie wykorzystujące technikę fal. Możliwe stało się przesyłanie sygnału z jednego odbiornika do drugiego położonego daleko. Jednak pojawił się problem natury patentowej – kilku innych naukowców chciało uzyskać tytuł wynalazcy radia. Jednym z nich był Nikola Tesla. Pogrążony w długach i zapomniany, dopiero po śmierci odzyskał należny mu tytuł. Radio od samego początku pokazało swoją siłę przekonywania. W wielu rodzinach wokół radia gromadziły się całe rodziny. Początkowo przekazywano programy muzyczne, sportowe. Wiele gwiazd muzyki lat ’60 i ’70 zrobiło karierę dzięki radiowym audycjom. W czasie wojny, konfliktów społecznych radio było pierwszym medium, które przekazywało najnowsze wiadomości. W krajach komunistycznych radio miało udział w propagandzie komunistycznej. Jednocześnie w Polsce socjalistycznej Radio Wolna Europa miała wpływ na młode pokolenia. Przedstawiało muzykę zakazaną przez ustrój. Obecnie radio ma bogata ofertę programową. Obok programów publicystycznych przedstawia muzykę, najnowsze wydarzenia na świecie lub w kraju. Opinie polityków, ekspertów, programy dyskusyjne zapewniają rozrywkę dla każdego w każdym wieku. Największą renomą cieszy się radio brytyjskie – BBC London.

Zapewne edukacja, z którą się spotykamy w szkole, dotyczy konkretnego rozwoju. Skupiają się tam nauczyciele na tym, abyśmy posiedli odpowiednią wiedzę, którą następnie możemy wykorzystać w życiu. Warto obecnie podjąć konkretne działania, które pomogą nam odpowiednio ustosunkować się do takiego rozwoju osobistego. Przecież i tak będziemy zmuszeni chodzić do szkoły, czemu więc nie zamienić niby takiego koszmaru na coś przyjemnego. A tak może być w przypadku, kiedy to będziemy mieli inne do tego podejście. Dobrze będzie postarać się zmienić swoje nastawienie. Warto w szkole się udzielać. Poza tym, że będziemy się przykładać do nauki, na wszelkie sprawdziany, to powinniśmy uczestniczyć także w życiu szkoły. W jaki sposób? Każdy z nas posiada jakieś umiejętności, które mogą zostać wykorzystane. Na przykład wykonujemy zdjęcia, bądź gramy na gitarze. Zapewne każdy z nas będzie mógł takie umiejętności wykorzystać podczas wielu uroczystości, czy imprez, jakie są organizowane w szkole. Na pewno posiadając takie podejście lata szkoły zlecą nam w bardzo szybkim czasie.

Skutkiem czynu kryminalnego jest prawie zawsze śmierć ofiary. Gdy ktoś udziela jej pomocy, to jest to z reguły policjant. Ukazywany w telewizyjnym filmie kryminalnym prowadzący dochodzenie prywat­ny detektyw czy komisarz policji działa sam bądź w zespole i osiąga sukces. Fakt, że funkcjonariusz policji stanowi element skomplikowa­nego aparatu i że podporządkowany jest całemu systemowi wymiaru sprawiedliwości, rzadko bywa wyjaśniany. Pracuje prawie wyłącznie ze swoimi przełożonymi i najbliższymi współpracownikami. Telewizyj­ny film kryminalny nigdy nie krytykuje policji. Akty bezprawia, których dopuszcza się prowadzący dochodzenie wobec przestępcy, przedstawiane są jako w pełni dozwolone czy nawet konieczne. Policja może popełniać błędy. To przecież rzecz ludzka. Ale owe pomyłki nigdy nie mają negatywnych następstw.Zazwyczaj śledztwo kończy się sukcesem. Autorzy filmów krymi­nalnych nie uwzględniają wyników badań nad „ciemną liczbą” czy statystyk przedstawiających niską efektywność policji w wykrywaniu przestępstw. Choć obraz policjanta czy detektywa jest zasadniczo pozytywny, to jego sylwetka odmalowana jest ubogo.

Nie angażuje się w sytuacje wiktymogenne, w których łatwo może stać się obiektem czynu przestępczego. Zachowuje się biernie i nie prowokuje sprawcy. Postępuje w sposób neutralny, jest niewinna, bezradna i zdana na łaskę przestępcy. Twórcy telewizyjnych filmów kryminalnych zdają się niewiele wiedzieć o tym, iż to często zwykły przypadek decyduje, kto staje się ofiarą, a kto sprawcą zabójstwa. W przeciwieństwie do sprawcy ofiara pracuje zawodowo i jest społecznie pożyteczna. Umożliwia to identyfikację widza z ofiarą. Także sposób przedstawienia ofiary jest pełniejszy niż w odniesieniu do sprawcy. Ukazuje się np. jej pracę zawodową i życie prywatne. W odróżnieniu od sprawcy ma ona związki z osobami trzecimi. Natomiast prezentowana osobowość ofiary jest równie uboga, bez­barwna i stereotypowa. Pomija się także jej społeczne otoczenie.